Olmamalı Türk`ün Türk`ten şüphesi,
Yol olmalı aşk dağının tepesi,
Her kulağa birer sevgi küpesi,
Takmayınca bu memleket düzelmez.

Vallahi susamış arıyor vatan,
Yeni bir kumandan, yepyeni bir han,
Ben diyeyim Fatih, sen de Alparslan,
Çıkmayınca bu memleket düzelmez!  

Kapanmalı bu milletin yarası,
Ne kavganın, ne döğüşün yarası,
Evde huzur, yurtta dirlik çırası,
Yakmayınca bu memleket düzelmez! 

Beşeriyet kanununun çatlağı,
Yurdu yaptı vurguncunun otlağı,
Yetimin hakkını yiyen gırtlağı,
Sıkmayınca bu memleket düzelmez!

Koy desinler falan fikrin ozanı,
Ozan Arif, sen bırakma ezanı,
Bismillah deyipde köhne düzeni,
Yıkmayınca bu memleket düzelmez!

Yavaş yavaş silindi
Bu deryada adımız
Sen gidince kırıldı
Kolumuz, kanadımız…

Kayıp gitti yıldızlar
Ufkumuzda hüzün var
Mezarın gül bahçesi
Mahşer gününe kadar…

Bize pek değer verdin
Can kattın dünyamıza
N`olur özleyince gel
Bekleriz rüyamıza…

Cevherin ayarını
Usta kuyumcu anlar
Seni unutmayacak
Büyüttüğün fidanlar…

Kim okşayacak şimdi
Ağrıyan başımızı?
Sevgiyle kim silecek
Akan göşyaşımızı?

Donar gülüşlerimiz
Bölünür düşlerimiz
Senin için duada
Titreyen ellerimiz…

Yüreklerde sızı var
Yürekler cam kırığı
Zaman içre diner mi
İçimin hıçkırığı?

Üstüne gül kokusu
Ne de güzel sinmişti
Eden iki cihanda
Seni aziz etmişti…

Burda tuttuğun gibi
Orda tut elimizi
Sevgiliye doğru koş
Götür kafilemizi…

O ne mutluluk öyle
Gittin gerçek vatana
Bizden de selam söyle
Oradaki Sultana!

Ümitlerin yerde kurumuş yaprak,
Kavrulan yüreğin çatlamış toprak…
Kara kış mı vurdu, saçlarında ak;
Neden böyle soldun, sarardın Hazan? ..

Ya sen yeniden aç, ya ben solayım!
Sen bahar ol, ben de hazan olayım…
Kendini kahretme, ben kahrolayım;
Neden böyle soldun, sarardın Hazan? …

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat;
Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!
Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,
Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;
Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?
Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur,
Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur.
Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük?
Bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük! ..

Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya!
Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.
Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,
Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.
Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;
Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!
Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;
Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?
Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;
Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?
Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!
Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
Sakarya, kandillere katran döktü geceler.

Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,
Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.
Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?
Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!
Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!
Sakarya, sâf çocuğu, mâsum Anadolunun,
Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!
Sen ve ben, gözyaşiyle ıslanmış hamurdanız;
Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!
Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;
Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!
Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz;
Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber Kılavuz!

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya! ..